چهار دیده

چار چشم از برون و از درون
بر رخ زیبای عشق ذوفنون

عشق هردم جلوه‌ای دیگر کند
عاشقان بر روی خوبش ناظرون

امام #سجاد علیه‌السلام:

أَلاَ إِنَّ لِلْعَبْدِ أَرْبَعَ أَعْيُنٍ:

عَيْنَانِ يُبْصِرُ بِهِمَا أَمْرَ دِينِهِ وَ دُنْيَاهُ

وَ عَيْنَانِ يُبْصِرُ بِهِمَا أَمْرَ آخِرَتِهِ

فَإِذَا أَرَادَ اَللَّهُ بِعَبْدٍ خَيْراً فَتَحَ لَهُ اَلْعَيْنَيْنِ اَللَّتَيْنِ فِي قَلْبِهِ فَأَبْصَرَ بِهِمَا اَلْغَيْبَ فِي أَمْرِ آخِرَتِهِ

وَ إِذَا أَرَادَ بِهِ غَيْرَ ذَلِكَ تَرَكَ اَلْقَلْبَ بِمَا فِيهِ.

بنده را چهار ديده باشد با دو ديده كار جهان و دين خود را ببيند و با دو دیدهٔ ديگر تنها كار آخرت را.

چون خدای‌ نيكی‌ بنده را خواهد دو ديدۀ دل وی‌ را بگشايد و كار آخرت خود را ببيند

و چون برای‌ بنده جز آن خواهد دل وی‌ را بدان چه از سياهكاری‌ در آن است واگذارد و دو ديدۀ دل وی‌ را نابينا سازد.

الخصال، ج۱،ص۲۴۰.

و نیز فهری زنجانی، حواشی بر لقاءالله ص۲۲