بگفتا من گِلی ناچیز بودم. و لیکن مدّتی با گل نشستم

معاویة بن عمّار نقل می کند:

كَانَ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع خَرِيطَةُ دِيبَاجٍ صَفْرَاءُ فِيهَا تُرْبَةُ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع فَكَانَ إِذَا حَضَرَتْهُ الصَّلَاةُ صَبَّهُ عَلَى سَجَّادَتِهِ وَ سَجَدَ عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ ع السُّجُودُ عَلَى تُرْبَةِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع يغرق [يَخْرِقُ ] الْحُجُبَ السَّبْع

امام صادق (ع) پارچه ای زرد رنگ داشت که در آن مقداری تربت حسین (ع) بود و هنگام نماز آن را بر روی سجّاده اش می ریخت و بر آن سجده می کرد و فرمود: سجده بر تربت حسین (ع) حجاب های هفت گانه را برمی دارد.

مصباح المتهجد و سلاح المتعبد، ج 2، صص 733-734